عباس عبدالبهاء از قول پدرش می گوید که او نه تنها خدا بوده بلکه دیگر خدایان !! نیز از ترشح فرمان او به مقام خدایی رسیده اند:

"و جمال مبارک در قصیده ورقائیه میفرماید

کُلّ الاُلوهِ مِن رَشحِ اَمری تَاَلَّهت

وَ کُلُّ الرُّبُوبِ مِن طَفحِ حُکمی تَرَبَّت "

ترجمه: همه خدایان از ریزش فرمان من به خدایی رسیدند و همه پروردگاران از ظرف حکم من به مقام ربوبیت نائل شدند! ( کتاب مکاتیب جلد 2 صفحه 254-255)

همین جناب عبدالبهاء در جای دیگر تأکید می کند که مقام خدایی باب و بهاء هیچ تفسیر و تأویلی نمی پذیرد:

" ای مقبل الی الله و ای منقطع الی الله ، مقام مظاهر قبل نبوت کبری بوده و مقام حضرت اعلی (باب) الوهیت شهودی و مقام جمال اقدس اقدم ( بهاء) هویت ذات احدیت وجودی ...... و هیچ تفسیر و تأویل ندارد " ( کتاب صدر الصدور نوشته نصر الله رستگار ص 207)